Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Η Άδεια Θανάτου

Υπάρχουν μέρες που το γκρίζο τους τελικά σε διαπερνάει. Όχι πως δεν έχεις τους λόγους σου να είσαι μελαγχολικός, αλλά αυτό το βαρύ από υγρασία πράγμα, που αντικρίζεις όταν σηκώνεις τα μάτια σου ψηλά, το κρύο και μουχλιασμένο, μη προσφέροντας καμία -μα καμία εναλλακτική κάποιας θέρμης, λίγου φωτός, ενός χαμόγελου, σε καταποντίζει στη δυσφορία. Είχα συλλέξει κι εγώ από τις προηγούμενες ημέρες τα κατάλληλα ερεθίσματα, έμεινα και λίγα λεπτά να ατενίζω τον σκοτεινό ουρανό το πρωί  και οι σκέψεις μου στρατολογήθηκαν στο Θλιβερό...
Κατέληξα σε μια ιδέα, εκείνη της Άδειας Θανάτου. Σκεφτόμουν πόσον αγώνα κάνουν στον καιρό μας οι άνθρωποι για να ζήσουν. Πόση προσπάθεια χρειάζεται πάντα, μα πολύ περισσότερο σε συνθήκες προκλήσεων, όπως οι τωρινές, που η ελπίδα σιγά σιγά αρχίζει να λείπει. Πόσο εύκολο είναι κάποτε να γλιστρήσει κανείς στον μηδενισμό που συμπορεύεται στην ανθρώπινη φύση, μαζί με τις κάθε λογής δημιουργικές δυνάμεις. Πόσοι άνθρωποι απλά επιβιώνουν και, αν μπορούσαν να διαλέξουν ...
Παίζοντας με τα δεδομένα, αναρωτήθηκα: τι θα γινόταν, αν τα κράτη επέτρεπαν στους πολίτες τους (εκείνους που είχαν απελπιστεί, που θα είχαν χάσει τη διάθεση να προσπαθήσουν περισσότερο) να αυτοκτονήσουν νόμιμα και, μάλιστα, με βοήθεια, ανώδυνα; Τι θα γινόταν, αν, με ένα μικρό χρηματικό ποσό, μια ελάχιστη συνεισφορά στα έξοδα, οι άνθρωποι είχαν τη δυνατότητα να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια; Αν μπορούσαν να αποκτήσουν μια Άδεια Θανάτου; Η μόνη υποχρέωση θα ήταν πως οι υποψήφιοι θα έπρεπε να ενημερώνουν όλον τον κύκλο τους, γνωστών και φίλων. Θα έπρεπε να έχει εξασφαλιστεί πως θα βίωναν όλο το φάσμα των αντιδράσεων στην απόφασή τους και των εξελίξεων που αυτή θα πυροδοτούσε, ώστε αν επέμεναν σε αυτή την επιλογή, να έχει ελαχιστοποιηθεί η πιθανότητα να μετανιώσουν την τελευταία στιγμή - όταν πλέον δε θα μπορούσε η διαδικασία να αντιστραφεί.
Συνεχίζοντας, φαντάστηκα κάποιους τύπους ανθρώπων: έναν ψυχικά πάσχοντα, για τον οποίο η ζωή είναι πολύ δύσκολη (αν και ελάχιστοι το γνωρίζουν ή θα μπορούσαν να το υποπτευθούν από τις καθημερινές συναναστροφές τους μαζί του) - έναν άνθρωπο που μπορεί να βλέπει το μέλλον και τις τραγωδίες που του επιφυλάσσει - έναν ηλικιωμένο μισάνθρωπο, χωρίς οικογένεια, με ελάχιστες δεξιότητες σύναψης σχέσεων με τους άλλους - κάποιον πρώην φέρελπι και καλοζωισμένο, που η πορεία της ζωής του τον είχε ματαιώσει σκληρά, τσακίζοντάς του τα φτερά (ας πούμε). Φαντάστηκα πως όλοι αυτοί, θα ξεκινούσαν τη διαδικασία της λήψης της Άδειας. Θα ενημέρωναν τους όποιους δικούς τους. Θα εμφανίζονταν οι αντιδράσεις - απαντήσεις στην είδηση. Ποιοί θα ολοκλήρωναν και θα πέθαιναν και γιατί; Ποιοί θα άλλαζαν γνώμη και θα σταματούσαν;
Φαίνεται δυστοπική η ιδέα στην αφετηρία της, αλλά θα μπορούσε να καταλήξει να γίνει ένας "ύμνος στη ζωή" (για να χρησιμοποιήσω και το σχετικό κλισεδάκι). Ένα βιβλίο φαντάστηκα. Την υπόθεση ενός βιβλίου. Ενδιαφέρον δε θα είχε; 

11 σχόλια:

  1. Ίσως να είχε ναι. Δυστυχώς και μένα η σημερινή μέρα έτσι ήταν. Ο καιρός σίγουρα σε επηρεάζει, πόσο μάλλον όμως και όλα όσα ζούμε. Δύσκολη εποχή, και πάρα πολλοί χάνουν την ελπίδα. Δε φαίνεται φως γενικότερα όπως το πάνε το πράγμα πλέον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ένα βιβλίο σκέφτηκα και εγώ, διαβάζοντας τα όσα γράφεις. Η προβληματική του φέρνει κάτι σε Σαραμάγκου, νομίζω. Θα ήταν ενδιαφέρον, αν το έγραφες αυτό το βιβλίο. Και πιστεύω πως θα το διάβαζα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Roadartist, αυτό σκεφτόμουν: πόσοι μπορεί να έχουν χάσει την ελπίδα τους. Πόσοι θα έσπευδαν να βγάλουν μια Άδεια Θανάτου και, ρίχνοντας μια μούτζα σε όλα, θα τα άφηναν πίσω τους δια παντός; Πόσοι πια θεωρούν πως για τίποτα δεν αξίζει να προσπαθήσουν, πως τίποτα δεν τους έμεινε να χάσουν; Όταν κανείς είναι εντελώς αποκαρδιωμένος και τού το κάνουν τόσο εύκολο να πεθάνει, ενώ αντιθέτως τού το κάνουν τόσο δύσκολο να ζήσει... Ποιες αξίες έχουμε πλέον; Για τι δεχόμαστε να αγωνιστούμε; Ξέρουμε καν τι σημαίνει "αγωνίζομαι" πια ή μόνο το "υπομένω", το "ανέχομαι" έχει μείνει στο λεξιλόγιό μας; Η τωρινή κατάσταση πραγμάτων είναι δικό μας φταίξιμο. Το νιώθουμε;
    Χρόνια πριν είχα γνωρίσει έναν άνθρωπο σχιζοφρενή σε κάποιο κέντρο υγείας της περιοχής. Κοιμόταν κανονικά τα βράδια, αλλά πήγαινε καθημερινά να ζητήσει από τους γιατρούς του κέντρου υγείας να του γράψουν φάρμακα για να κοιμάται. Όταν τον είχα ρωτήσει γιατί, αφού πρόβλημα ύπνου δεν είχε, μού είχε πει ότι ήθελε να κοιμάται και την ημέρα, επειδή δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και ήθελε να περάσει γρήγορα ο χρόνος του, να μην τον καταλαβαίνει. Τον θυμήθηκα το πρωί, καθώς μια επιθυμία θανάτου ήταν και αυτή που εξέφραζε... (Αχ, μεγάλε Σαίξπηρ... "To die, to sleep — No more")
    Σε ευχαριστώ για την επίσκεψη και το σχόλιό σου. Καλή συνέχεια. :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. :-)
    Pippi, για να είμαι ειλικρινής, η ιδέα μου ήταν, πράγματι, να έγραφα εγώ ένα τέτοιο βιβλίο (το πρωί ήμουν... ατρόμητη), αφού υλικό από τους τύπους ανθρώπων που ανέφερα στην υπόθεσή του (ok, εκτός από τον άνθρωπο που βλέπει το μέλλον), διαθέτω. Μετά, όμως, το ξανασκέφτηκα. Και, καθώς συγγραφέας δεν είμαι (και νομίζω θα βαριόμουν να δεσμευτώ σε τόσο απαιτητική και χρονοβόρα διαδικασία), αν κάποιος ήθελε να αξιοποιήσει την έμπνευση που μού ήρθε, του δίνω ευχαρίστως την άδειά μου! Θα μού άρεσε κι εμένα, βλέπεις, να διάβαζα ένα βιβλίο σαν αυτό.
    Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου, με έκανε να χαρώ! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Διονυσία για τον καιρό θα πω κάτι που το έχω επαναλάβει και αλλού σε πολλούς φίλους. Είμαστε στο χειμώνα και η φύση φοράει αυτό το ρούχο. Το μαύρο, το γκρίζο, το οργισμένο του ουρανού έχει τη δική του μαγεία και περικλείει τη δική του ομορφιά. Άλλωστε ταιριάζει απόλυτα στο χρόνο του. Σκέψου τώρα λέει καταχείμωνο να είχαμε λιοπύρι και ζέστη. Δεν λέει έτσι δεν είναι ;
    Όσον αφορά στην πρόταση που κάνεις για τους χαρακτήρες που περιγράφεις, ανοίγεις θέμα. Βλέπω ότι έχεις κάθε δυνατότητα να το αναπτύξεις, να το γράψεις. Θα είναι πανέμορφο το ξέρω.
    Καλό σου βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Γιάννη, να σου πω. Δεν είμαι καθόλου από τους ανθρώπους που την άνοιξη τούς πειράζει η γύρη, το καλοκαίρι η ζέστη, το φθινόπωρο η υγρασία και το χειμώνα το κρύο - κάθε άλλο! Απλά, μερικές φορές, όταν ήδη είσαι σε άσχημη διάθεση, έχεις ανάγκη από κάπου μια βοήθεια, μια νότα αισιοδοξίας. Κι αν από πουθενά αλλού δεν την έχεις, θα ευχόσουν για λίγη λιακάδα μέσα στο καταχείμωνο, να σου χαϊδέψει την ψυχή έστω αυτή η θέρμη. Και τότε θα σου φαινόταν πιο πολύτιμη, όταν δε θα την είχες σε αφθονία, δεν είναι έτσι;
    Σε ευχαριστώ για την ψήφο εμπιστοσύνης όσον αφορά την ανάπτυξη των χαρακτήρων! ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλέ γιατί να πληρώσουν για κάτι που μπορούν να κάνουν ανά πάσα στιγμή και μόνοι τους;

    Καλά, σοβαρεύομαι και σου λέω πως αν έγραφες ένα τέτοιο βιβλίο, θα είχες μια σίγουρη αναγνώστρια...εμένα!
    Καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @Memaria : Κοινό μου εσείς!!! :-p

    Γιατί να πλήρωνε κανείς για κάτι που μπορεί ανά πάσα στιγμή να κάνει μόνος του; Καλή η απορία - του είδους που τινάζει στον αέρα την υπόθεση ενός βιβλίου. Το είχα ήδη σκεφτεί, όμως, όταν έγραφα την ανάρτηση - χα!
    Να σου πω, λοιπόν. Επειδή δε θα μπορούσε να το κάνει μόνος του, κατ'αρχάς. Μπορεί να του έλειπε η φυσική δύναμη, η όραση, να μην είχε ανεξαρτησία κίνησης. Λόγω του ότι θα ήθελε να είναι σίγουρος ότι δε θα πήγαινε τίποτα στραβά, ώστε να καταλήξει να ζει ανάπηρος ή με κάποια σοβαρή βλάβη. Ή, γιατί δε θα επιθυμούσε να περάσει τις τελευταίες του στιγμές σε φοβερή αγωνία (σε περίπτωση που επέλεγε να πάρει ένα δηλητήριο, φερ'ειπείν, με άγνωστες παρενέργειες), θα ευχόταν τουλάχιστον ο θάνατός του να είναι εύκολος, να μην αποτελεί κι αυτός πρόβλημα. Ή, επειδή θα ανησυχούσε μήπως, από τον πόνο, δεν κατάφερνε να αποτελειώσει τη δουλειά του. Τέλος, γιατί ίσως δε θα διάλεγε έναν θάνατο στα κρυφά, με το άγχος μήπως, κατά κακή τύχη, τον έβρισκαν πριν ολοκληρωθεί η αυτοκτονία του και τον εμπόδιζαν - ή, λες και έκανε κάτι κακό και απαγορευμένο (από τη στιγμή που δεν το είχε έτσι στο μυαλό του). Σού φαίνονται αρκετά πειστικοί λόγοι, ω αναγνώστρια; ;-)
    Όπως και να έχει, ο ενθουσιασμός της... συγγραφής (και η μακάβρια διάθεση) πάει τώρα, μού πέρασαν. Πάντως, έχω την εντύπωση ότι, αν μπορούσαμε να ξέρουμε πόσοι άνθρωποι πλαγιάζουν στα κρεβάτια τους το βράδυ και εύχονται, αναστενάζοντας, να μην ξυπνήσουν το επόμενο πρωί, μα να "φύγουν" ειρηνικά στον ύπνο τους, το νούμερο θα ήταν ανατριχιαστικό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πάντως είναι πολύ ενδιαφέρον, να προξενεί ο καιρός τέτοιες δημιουργικές σκέψεις. Αν σε τρομάζει το βιβλίο....γράψε απλά ένα διήγημα. Γράψε πάντως....το χεις.

    Φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @Coula_Cou: Δεν πιστεύω πως, γενικά, ο καιρός προξενεί δημιουργικές σκέψεις. Ξέρεις τι θα έλεγα, μάλλον; Πως ο καιρός υποβάλλει μια διάθεση και το υλικό που βρίσκεται στο κεφάλι σου ανάκατο και συμφωνεί με τη διάθεση αυτή, έχει την ευκαιρία του να πάρει συγκεκριμένη μορφή - αφού συνήθως τυγχάνουν επεξεργασίας όσα φαίνεται να διατηρούν τη διάθεση στην οποία βρισκόμαστε, εκείνη τη στιγμή. Βγάζω καθόλου νόημα;
    Σε ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και το σχόλιό σου. :-)
    Καλώς ήρθες και καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. A! Επί τέλους βρήκα χρόνο να σε διαβάσω Ολυμπία μου, προσεχτικά και χωρίς να διαβάσω πρώτα τα σχόλιο των blogger, θα σου γράψω, τι μου άφησε το κείμενο σου.
    Πάμε πρώτα στην "υπόθεση"... αυτό που ήρθε πρώτο στο νου μου, είναι η ελευθερία που οφείλει (όχι πρέπει) να έχει κανείς απέναντι στον εαυτό του, που είναι να ορίζει τη ζωή του όπως αυτός το αισθάνεται. Δεν μιλώ για αυτοκτονία, αλλά η συμφιλίωση με τον θάνατο που προϋποθέτει την έλλειψη φόβου. Για να μη φοβάται κανείς να φοβηθεί "όμως" το άτομο "θα" πρέπει να έχει εργαστεί πολύ μέσα του και να έχει βρει τη σχετική γαλήνη που επιτρέπει την επίγνωση που οδηγεί στην αυτογνωσία... Χμ! ε; ;-)
    Στη συνέχεια νομίζω πως θα είχε πολύ ενδιαφέρον ν' αρχίσεις να γράφεις ένα βιβλίο,(αν δεν το έχεις ήδη κάνει) γιατί πρώτα έχεις το χάρισμα της γραφής και δεύτερο το θέμα θα σε οδηγήσει σε ανεξερεύνητα μονοπάτια μέσα σου!

    ΑΦιλάκια ηλιόλουστα (για κανένα μήνα!)... και επωφελήσου του φωτός!!! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ζωντανέψτε τις σκέψεις σας!